De Ramadan en de Vastenperiode in aanloop naar Pasen vallen dit jaar samen. Dit kan de start worden van een post om dit tegenover elkaar te zetten. Het is een ideale start om te schrijven over angst, vervreemding en onze joods-christelijke cultuur in gevaar. Is dat wat we zien als we denken aan de Ramadan?
Ik zie de ‘gezichten van miljoenen’ voor mij. Miljoenen mensen die God zoeken en Hem willen dienen. Christian Verwoerd zingt vol passie:
‘’Dwalend door het leven, als schapen zonder herder
Niemand heeft hen ooit verteld van hoop op eeuwig leven’’
Ik zie een moeder met haar dierbare zoon voor mij in de woestijn. Daar gaat ze, dwalend in de uitzichtloze hitte met een brood en een zak water op haar schouder. Ik zie haar zitten, schuilend in de schaduw van wat stekelige struiken. Het water en het brood zijn op. Op eigen kracht redt ze het niet meer. Op dat punt gekomen weent ze het uit: ‘’laat ik het kind niet zien sterven.’’ Ik kijk toe en hoor een goddelijke stem uit de hemel komen: ‘’’Wees niet bevreesd, Ik heb je gehoord.’’
‘’Ook zij moeten het horen, zodat ze niet verloren gaan
Maar straks ook zullen delen in die toekomst
Als alles vol wordt van Zijn Naam’’
Zie jij Hagar en Ismael ook voor je? Kijk met me mee en zie hoe het verder gaat. Samen zien we hoe Ismael wordt gezegend door onze God. En daar ginder… Daar is de bron van Levend Water. Hagar ziet het nog niet. Haar ogen zijn nog bedekt. Laten we samen bidden dat haar ogen geopend worden.
Zie, God hoort ons gebed! ‘’God opende toen haar ogen, zodat zij een waterput zag. Zij liep ernaartoe, vulde de zak met water en gaf de jongen te drinken.’’ Oh wat een beeld! De waterbron was er altijd al, maar Hagar kon het nog niet zien. Wat een wonder als God de ogen opent van mensen van goede wil zoals Hagar! Ze droeg een zware zak water op haar schouder. Het raakte op want op eigen kracht is het eeuwige leven niet te vinden. God toont haar de Bron van het Water.
‘’Maar hoe zouden mensen ooit hun Schepper leren kennen
Als er niemand is die hen het goede nieuws wil brengen
Hoe zouden zij delen in Gods plan en Zijn bedoeling
Als hen niet verteld wordt van het kruis en van verzoening’’
In dit prachtige verhaal spreekt God in Genesis 21:18 en zegt tegen Hagar: ‘’Houd hem met uw hand goed vast…’’ Een oproep voor Hagar. Toch daagt het ons ook uit tot het stellen van een prangende vraag: Moeten wij Ismael en zijn nageslacht loslaten? Afstoten? Verwerpen? Vervloeken? Of… mogen we hen in liefde en hoop vasthouden? Vasthouden in ons gebed, vasthouden in onze daden, vasthouden in onze glimlach?
God zag Hagar. Hij had aandacht voor haar in haar nood. Zien wij de ander nog? Ik bedoel, zien we hen echt? Hebben we echt aandacht voor de ander, de vreemdeling, de moslim(a)…? God alleen opent ogen. Maar wij hebben de verantwoordelijkheid om onze ogen niet te sluiten. Wij mogen oog hebben voor de mens in geestelijke en lichamelijke nood.
‘’Want een menigte die niemand tellen kan
Zal straks staan voor de troon en voor het Lam
Uit alle volken vrijgekocht, juichen zij verblijd in God
Dit is waar het uiteindelijk om zal gaan De glorie van Zijn Naam’’
Laten we bidden voor vervulling van de zegen over Ismael. Jesaja ziet de twee oudste zonen van Ismael in Jesaja 60:7. Ze zullen komen voor Gods troon! Niet om geoordeeld te worden maar om een welgevallig offer te brengen aan de Here! Daarmee krijgt ook de begrafenis van Abraham een profetische dimensie. Het waren Izak en Ismael die hun vader gezamenlijk begroeven. Waar scheiding was, is verzoening gekomen. Die verzoening is er voor alle kinderen van Abraham die door geloof in Jezus worden gerechtvaardigd.
Dat wie Allah zoeken, het Levende Water mogen vinden!
Jelle Rijkeboer
Meer lezen over Ismael:
https://godlovesishmael.com/site/product/afgewezen-en-geliefd/