Een paar geleden ontmoette ik, Anke, S en A in het vluchtelingencentrum te Jabbeke. Ik was daar vrijwilligster bij de kledingwinkel en zag hen al vaak in de rij staan. Mij viel het op dat ze zo rustig waren in vergelijking met de anderen en behulpzaam. Ik hield hen enkele weken in de gaten en mocht toevallig mee doen met een wandeling waar ze ook nog begeleiders bij nodig hadden. Ik dacht ‘ik moet toch eens met hen in gesprek komen’.

Ik wist dat ik het niet over godsdienstige zaken mocht hebben dus pakte ik het anders aan na een tijdje met hen opgetrokken te hebben en naast hen gewandeld te hebben. Ik vroeg hen: waarom ze gevlucht waren en wat hen naar België bracht? De vrouw vertelde dat haar zus hier reeds woonde en reeds al haar papieren heeft om hier te blijven. Daarna vertelde ze vaag dat ze ook niet meer konden blijven in Iran. Ik vertelde hen dat ik christen was en dat ik vermoedde dat zij dat ook waren omdat het zo opviel hoe ze omgingen met andere en de hele situatie in het centrum. Er kwam een lach op hun gezicht en toen bevestigde ze dat ze christenen waren komende vanuit de Islam.

Zij vertelde dat ze nooit het moment zal vergeten dat ze de Bijbel onder ogen kwamen en gelijk een vrede ervaarden die ze niet bij de Islam vond. Haar vriend toen, was ook gelijk onder de indruk ervan en zo gingen ze samen naar de kerk. Maar omdat ze bekeerde moslims waren mochten ze enkel de dienst volgen tot de preek en daarna naar huis gaan. In Iran mocht je als bekeerde moslim niet de hele dienst volgen. Dit was op den duur niet meer houdbaar en zo zijn ze via Italië naar België gekomen, hetgeen ze achteraf pas wisten dat dat niet een slimme stap was omdat ze daar voeten aan land gezet hadden en daar hun eerste registratie gebeurde.

Maar goed kort daarna gingen ze naar België omdat ze hier vrienden en familie hadden. Daar ontmoette ik hun dus ‘bij toeval’?! Elke week ging ik naar het centrum en het duurde niet lang dat ze ook met ons naar de kerk gingen. Ze werden vriendelijk ontvangen en velen hadden hun al vrij snel in hun hart opgenomen. Maar kort daarna vernamen we dat de man in kwestie eigenlijk nog geen basis meegekregen had over de Bijbel en zo stelden we hen voor de Al Massira cursus te volgen. Hun vrienden woonden ook in Brugge en waren al jaren christenen en zo kwamen we op het idee om hun in te zetten voor de vertaling.

Ik zie ons nog zitten in een jeugdlokaal van de kerk op een bloedhete zomer, samen kijkend naar de Al Massira video’s, spittend door de Bijbel en dan hun vele vragen beantwoorden via de vertaalster. Er kwam zelfs nog hulp bij van een Iraanse predikant die ook heeft moeten vluchten en zo waren we met 6 personen. De man in kwestie heeft toen ook met zijn hart besloten de Heer te volgen.

Helaas wisten we dat het centrum waar ze in zaten een eerste lijn- centrum was en dat ze daar niet lang meer konden blijven. Maar toeval of niet, ze konden het hele Oude Testament met ons afmaken omdat de directie besloten had dat ze langer mochten blijven omdat ze toch wel als middelaars werden gezien als er ruzies in het centrum waren.

Geheel onverwachts kregen ze toch het bericht dat ze naar Italië terug moesten omdat daar hun eerste registratie gebeurd was. Dit was het moment om hen ook uit te leggen hoe jong ze nog waren in het christelijke wandel met de Heer dat we dat enkel bij God kunnen neerleggen. Want de kans bestond ook dat Italië hen niet wilde hebben en zo in België konden blijven. Dat was een spannende tijd voor ons allen want we waren wel echt verbonden met elkaar geraakt.

Gelukkig, na 3 maanden hoorden ze het verlossende antwoord dat ze in België mochten blijven. Maar het geluk duurde niet lang en er diende zich weer een ‘probleem’ aan. Hen werd verteld dat ze moesten verhuizen naar een ander centrum. Opnieuw een ‘help’ op onze WhatsApp. ‘We willen niet verhuizen, we kunnen niet zonder jullie.‘ En opnieuw moesten ze leren te vertrouwen dat de Heer een weg met hen gaat, waarvan wij nog niet weten waar en hoe en waarom? Ik vertelde hen dat er verschillende centra’s zijn waar ook christenvrijwilligers actief zijn en dat ze ook daar kunnen verder doen met de Al Massira cursus en dat België ook niet zo groot is om elkaar weer te ontmoeten.

Kort daarna kregen ze bericht dat ze naar Houthalen konden en ik kon hen niet gelukkiger maken dan te zeggen dat we daar een echtpaar kennen waar zij vooral actief is onder het vrouwenwerk daar. We konden dat echtpaar inlichten over hun komst en hen vertellen waar we stonden met de Al Massira cursus en zo konden we hen letterlijk en figuurlijk overhandigen. Wat waren ze blij om daar ook naar de kerk te kunnen gaan en zelf ontdekten ze een Iraanse kerk hetgeen in Brugge niet bestond. Hoe wonderlijk toch allemaal als ik achter me kijk.

Ondertussen hebben ze een verblijfstatus en hebben ze beiden werk. De man was zwemkampioen in Iran en kon vrij snel werk krijgen in het zwembad als hoofdredder en door hun eerlijkheid en betrouwbaarheid kregen ze via zijn kerk zelfs een appartement aangeboden. Zij volgt nu Nederlandse studies aan de universiteit. Zij was vroeger hoofdverantwoordelijke van een grote winkelcentrum in Iran.

Twee jaar geleden hebben ze zich laten dopen op grond van hun getuigenis. En sindsdien kunnen we haar altijd vragen om visagist te zijn op het moeder en kind weekend omdat ze het zo fijn vindt om de vrouwen op te maken zodat ze zich weer waardig mogen voelen al is het maar voor 1 dag. Zij weet wat ze doormaken in de centra’s en haar verhaal is weer een voorbeeld en een getuigenis voor anderen.

Anke Schleppi